Bram Van Camp

Bram Van Camp

Bram Van Camp (Antwerpen °1980) gradueerde voor viool, kamermuziek, compositie, muziekanalyse, contrapunt en fuga aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium van Antwerpen (2003). Hij studeerde in de compositieklas van Wim Henderickx (1998-2005) en in de klas van Theo Loevendie (2003-2005) aan het Conservatorium van Amsterdam. Zijn oeuvre bevat zowel solo- als kamermuziek, ensemblewerken, orkestmuziek (waaronder een symfonie Tetrahedron ), een viool- en pianoconcerto en een liedcyclus (De Feesten van Angst en Pijn op teksten van Paul Van Ostaijen).

Zijn werken werden meermaals bekroond: in 1999 won hij de Aquarius Compositiewedstrijd met Rapsodie voor viool en orkest. In 2002 kreeg hij de BAP-prijs (Belgische Artistieke Promotie) van SABAM voor zijn Trio voor klarinet, altviool en piano (2000). Zijn Strijkkwartet (2004) en zijn De Feesten van Angst en Pijn (2012) kregen het kwaliteitslabel in de catalogus van het ISCM (International Society for Contemporary Music).  In 2007 werd hij bekroond met de Jeugd en Muziek Prijs voor Compositie en in 2014 kreeg zijn Strijkkwartet (2004) de tweede prijs op het Internationale Compositiewedstrijd ‘New Note’ in Kroatië.

Hij schreef muziek in opdracht van verschillende organisaties zoals het Festival van Vlaanderen, het TRANSIT festival voor nieuwe muziek, deSingel en Ars Musica. Zijn werken worden uitgevoerd door o.a. het Arditti Kwartet, HERMESensemble, I Solisti, Antwerp Symphony Orchestra, het Symfonieorkest van Vlaanderen, Het Collectief, Oxalys, Blindman Collectief, Wibert Aerts, Piet Van Bockstal en Jan Michiels. Zijn werken zijn te horen in verschillende Belgische concerthuizen, waaronder deSingel, Amuz, BOZAR en het Concertgebouw Brugge. Vanaf 2012 was zijn werk ook te horen in Londen, in het Concertgebouw van Amsterdam, Kroatië, Denemarken en Slovakije.

Zijn portret-cd (met De feesten van Angst en Pijn, Music for 3 instruments en Improvisations) die werd opgenomen door Het Collectief in 2013 (Fuga Libera) kreeg lovende recensies in binnen- en buitenland, waaronder 5 sterren in Diapason (Fr) en The Gramophone (GB).

In zijn muziek streeft Bram Van Camp naar een stijl met een intuïtief vertrekpunt waarin elke noot toch verklaard kan worden binnen een consequent (eigen) systeem. Hij houdt steeds een muzikaal, organisch klinkend resultaat voor ogen. Op die manier blijft zijn compositiesysteem geen doel op zich, maar wordt het aangewend als middel tot een natuurlijk klinkende essentie: de eigenlijke organische muziek. Het componeren is voor hem een zoektocht waarin hij telkens zijn stijl probeert te vernieuwen ten opzichte van zijn voorgaande composities. Op filosofisch vlak is er dus een duidelijke gelijkenis met György Ligeti. Zijn stilistische muzikale roots liggen oorspronkelijk bij Béla Bartók, Igor Stravinski en Alban Berg.

Door zijn voorliefde voor natuurlijke, organische muzikale vrijheid, zijn er in zijn muziek ook invloeden te horen vanuit de jazz.